week 14

Het was jaren geleden dat ik nog in de Hypermarkt (Carrefour) geweest was. In de supermarkten waar ik geregeld passeer, loop ik gewoon langs het vlees zonder omkijken. Ik zie het niet meer liggen, maar nu werd ik toch even overvallen door een gevoel van misselijkheid. De omvang van de vleesafdeling (en alle andere afdelingen) is er werkelijk buiten proportie.

4 jaar geleden besloot ik vegetariër te worden na het lezen van het boek ‘Dieren eten’ van Jonathan Safran Foer. Ik voelde heel hard de drang om aan iedereen te vertellen wat er aan de hand was. Mijn naïeve ik dacht dat mensen wel zouden willen weten hoe het allemaal in elkaar zat. Al snel bleek dat de meeste carnivoren niet zaten te wachten op wrede weetjes over dierenleed of op iemand die hen vertelde dat het milieu niet perse beter wordt van onze moderne vleesindustrie of dat kippen vol antibiotica zitten of welke weg een dier aflegt voor het op ons bord belandt. Het is geen kwestie (meer) van onwetendheid, want ergens weet iedereen dat er vanalles niet klopt met het eten van dieren zoals wij dat doen. Een andere tactiek was een samenvatting maken van het boek en dat stiekem op het prikbord van vrienden pinnen, maar dat idee heb ik ook maar laten overwaaien. Mensen willen het gewoon niet horen, zien of lezen, punt.

dit, maal vijf voor de werkelijke omvang van de vleesafdeling

Door de jaren heen ben ik wat milder geworden en mag iedereen weer eten wat hij/zij wil, maar als de vraag gesteld wordt waarom ik geen vlees of vis eet, dan steek ik van wal ;-). Ik begin stilaan te beseffen dat het niet enkel om vlees draait, maar dat het probleem veel groter is en dat eigenlijk de hele voedingsindustrie fucked up is. Maar voor ik daar iets zinnig over kan vertellen, moet ik eerst nog een ander boek lezen ‘Pleidooi voor echt eten’ van Michael Pollan

De reden dat ik nog eens in de hypermarkt was, was dat ik een weekje ben gaan housesitten in Schoten. Er waren mij drie zelfstandige, behulpzame en brave kinderen beloofd. Dat was gedeeltelijk waar. Zelfstandig: absoluut, behulpzaam: zeker, braaf: ieder op zich wel, maar zodra er teveel pubers in dezelfde ruimte waren, was dat niet altijd het geval. Maar dat is het recht van pubers, dat ze zich al eens onredelijk mogen gedragen (vooral tijdens Jungle Speed). En in ruil voor mijn moestuinzaad, onderging ik het graag. Ik zal mij vooral de fijne momenten herinneren: een herwonnen plezier in het spelen van waarheid-durven-doen, pannenkoeken en cake als ontbijt op zaterdag (door hen gemaakt), avondlijk gezelschap, geanimeerde gesprekken en mijn eerste certificaat voor beste oppas. Checkkk!

Ik had wat schrik dat ik voor de eerste keer in m’n leven heimwee zou gaan hebben, maar de luxe deed me mijn tent al snel vergeten. Wanneer de kinderen naar school gingen, lag ik vb. in een warm bad naar een Netflix-film (Salam Neighbor) te kijken. Of was ik hevig in de weer om al mijn wasbare items te wassen. Of ging ik lunchen met m’n meter. Of at ik meer puddinkjes dan de voorbije 2 jaar. Daar bovenop had ik heel de week de luxe van een eigen auto en kon ik eindelijk m’n cd’s nog eens luid afspelen en meebrullen. Had ik gemist.

Mijn takenpakket bestond vooral uit koken voor dat klein leger, de was doen van drie sportievelingen, gezelschapsspellekes in goeie banen leiden (niet altijd gelukt) en chauffeur spelen. Vier keer per avond op en af naar de hockey, tennis en/of muziekschool was geen uitzondering.
Het was een heel fijne afwisseling en ik vond het ook wel leuk om een beetje te zorgen, maar mochten er mensen zijn die zich iets in hun hoofd halen, dit was voorlopig iets eenmalig. Ik wil niet meer te lang weg van huis de komende 38 weken. Maar ik weet nu wel dat ik ooit een eigen kroost wil, maar zoals met alles moet je klein beginnen.

Bij afloop heb ik mezelf getrakteerd op een bezoek aan de kringwinkel. Mijn broek hangt standaard op half zeven, maar tegenwoordig hangt ze eerder op half zes. Een riem zou dus geen overbodige luxe zijn. Maar zoals dat meestal gaat, ging ik niet naar buiten met wat ik zocht. Maar wel met m’n allereerste vest zonder kap. Een kleine stap richting volwassenheid.

’s Avonds stond er een optreden van Het Zesde Metaal op het programma. Wannes Cappelle (de zanger) stond wel open voor ruilhandel. Ik zorgde, via vrienden, voor wat stemmen bij de Mia’s en hij reserveerde 2 plaatsjes op de guestlist. Sympathieke kerel die fantastische plaatjes maakt en ook nog eens begaan is met de wereld en de mensheid.

img_2372 helden aan het werk

Op zondag hadden we dan nog de ‘Simplify Life Dag’ van Netwerk Bewust Verbruiken. We keken 2 documentaires (Demain, The Minimalists) en volgden enkele interessante TED-talks, maar de reden waarom ik vooral ging was de workshop over Digital Detox. Veel praktische tips kreeg ik niet, maar ik ging toch naar buiten met het gevoel dat het nog niet zo erg gesteld is met mij en dat is ook veel waard.

Financien:

Supermarkt: 10,58 euro
G & F: 4,65 euro
Kopies: 0,5 euro
Het zesde metaal: 7 euro
(3 gekochte waters, 1 aan-de-kraan-gevulde water en een gedeelde Blonde Leffe voor Wannes)
Kringwinkel: 4 euro
Inkom Simplify Life Dag: 5 euro
Spaarpot: 18,27 euro (!)

5 gedachtes over “week 14

  1. Wat een fantastisch initiatief! In deze ‘wegwerpmaatschappij’ lijkt het haast onmogelijk. Maar als je gewoon bewuster omgaat met energie en onnodige aankopen laat, dan kom je al een heel eind. Zelf probeer ik zo economisch mogelijk te leven. Mijn vriend en ik wonen in een 3-slpk appartement, maar hebben amper 350 euro/maand vaste kosten. (supermarkt, h20+elektriciteit, tv+internet, ziekenkas+verzekeringen) ’t Is perfect mogelijk, en daar hoef je geen honger of kou voor te lijden…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s